METAFOOR: DE VIOOLTJES

Dicht bij de plaats waar ik woon is een prachtige tuin. Zo af  en toe ga ik erheen. Om vrede te vinden, om tot rust te komen.
Heb je zin om met me mee te gaan? Het zal je goed doen,
zoals het ook mij zo vaak heeft goedgedaan daar rond te gaan,
te dwalen tussen de geurende struiken en velden vol fleurige bloemen.

Nooit zal ik de dag vergeten waarop ik voor het eerst deze tuin betrad.
Nooit zal ik vergeten hoe ik werd rondgeleid en iemand mij de kleinste
en de meest verborgen plekjes van deze tuin liet zien.

Kijk, door deze smalle toegang betreden wij de tuin.
Mag ik je voorgaan?
Je kunt hier niet naast elkaar lopen,
daar is de ingang veel te nauw voor.

Eigenlijk was deze tuin bedoeld voor kinderen.
Zij staan open voor de mooie kleuren en geuren
en ontdekken zelf de geheimen van deze prachtige tuin.
Maar als je je buigt en niet te veel armslagen maakt,
Kun je makkelijk door deze toegang de tuin betreden!
Laat in elk geval alles vóór de ingang liggen
wat voor de poort te breed en te hoog is.

Mensen die zich groter voordoen dan ze in werkelijkheid zijn,
die zichzelf als ballonnen opblazen
die kunnen er niet in.
Kom dus maar gewoon zoals je bent…!
Je mag hier vol verwondering om je heen kijken
en door de tuin wandelen.
Al die kleuren, bloemen en planten
zó intens.

Neem nu deze viooltjes…
Heb je ze ooit wel eens goed bekeken?
Kijk toch naar die diepe kleuren!
Weet je wat zo mooi van viooltjes is?
Ze geven zo’n heerlijke geur!
Zelfs wanneer iemand bewust of onbewust
op zo’n viooltje stapt en het vertrapt…

Bloemen lijken wat dat betreft op mensen.
Je hebt er bij die steken en prikken, zodra ze worden aangeraakt.
Maar je hebt er ook bij die zegenen in plaats van vloeken,
Liefhebben in plaats van haten.
Zulke mensen geuren alsof ze viooltjes zijn…